ឧបាទានខន្ធ៥ជាមេទុក្ខ

ទោសនៃការប្រកាន់គឺនាំមកនូវទុក្ខ។វេលាដែលរូបនិងចិត្តចាប់ផ្ដើមរីកចំរើនឡើង​ហើយទំនាក់ទំនងរវាងបញ្ចវិញ្ញាណនិងមនោវិញ្ញាណបានដំណើរការ​ចិត្តរឺមនោវិញ្ញាណនេះក៏ចាប់ផ្តើមសិក្សារៀនសូត្រពីអ្វីៗជុំវិញខ្លួនតាមរយះបញ្ចវិញ្ញាណដោយផស្សះ(ការប៉ះខ្ទប់រវាងអារម្មណ៍និងវិញ្ញាណ)ធ្វើឲវេទនាការសោយអារម្មណ៍ជាសុខជាទុក្ខនិងមិនសុខមិនទុក្ខកើតឡើង​។ការញៀនញ៉ាមក្នុងការសោយសុខវេទនានិងសោមនស្សវេទនាដែលជាអានិសង្សរបស់ខ័ន្ធ៥ធ្វើឲវិញ្ញាណចាប់ប្រកាន់ទៅតែម្តងថាអ្វីៗត្រូវតែជារបស់ខ្លួន​ហើយបដិសេធចំពោះអ្វីដែលមិនគាប់អធ្យាស្រ័យថាមិនមែនជារបស់ខ្លួនអញ្ចឹងទៅ។ការទាមទារការប្រាថ្នាបានដល់តណ្ហាក៏កើតឡើង​ការមានះប្រកាន់(ឧបាទានខន្ធ)ហួងហែងថាជាខ្លួន​អ្វីៗជារបស់ខ្លួន​នោះជាអញ​នោះជារបស់អញ​មានខ្លួននៅក្នុងខ្លួន​រូប​វេទនា​សញ្ញា​សង្ខារ​វិញ្ញាណជារបស់ខ្លួន​មានខ្លួននៅក្រៅខន្ធ៥ប្រព្រឹត្តិទៅតាមអំណាចរបស់ខ្លួនក្នុងភព៣​ទិដ្ឋិវិប្បល្លាសក៏ចំរើនឡើងរមែងមានភពមានជាតិជរាព្យាធិមរណះតទៅជាអង្វែងមិនមានទីបំផុត។តណ្ហានាំឲមិនចេះពេញចិត្តចំពោះអ្វីៗដែលខ្លួនមាន​ដូចគីង្គក់ក្រោមពាងក្នុងវត្តលោក​ពេលបានឃើញលោកនិមន្តមកពីបិណ្ឌបាតវិញក៏នឹកភ្នកគិតថាបើអញបានក្លាយជាលោកមិនដឹងជាស្រួលយ៉ាងណាព្រោះបានអាហារស្រាប់ៗ។លុះលោកឆាន់រួចមាននៅសល់បាយក៏បាចឲមាន់​គីង្គក់ក៏នឹកថា​អុញ!មាន់នេះសុខស្រួលជាងលោកហ្ន!។រំពេចនោះមានឆ្កែមកដេញមាន់ដណ្តើមយកអាហារ​គីង្គក់ក៏នឹកច្រណែននីងឆ្កែចង់ក្លាយជាឆ្កែ​ក៏ស្រាប់តែមានក្មេងវត្តស្ទុះមកចាប់ដំបងសំពងឆ្កែឲរត់គេចចេញទៅ​គីង្គក់ចង់ក្លាយជាក្មេងវត្តទៀត។ពេលនោះមានរុយក្បាលខៀវហើរមកចោះដំបៅជើងក្មេងវត្ត​ក្មេងនោះបានទន្ទ្រាំជើងរត់ចេញទៅ។គីង្គក់ក៏នឹកអស្ចារ្យនឹងសត្វរុយនោះជាខ្លាំង!​កំពុងតែស្លុងចិត្តក្នុងការគិតស្រាប់តែសត្វរុយនោះហើរមកទុំលើច្រមុះខ្លួន​គីង្គក់ក៏ត្របាក់លេបវ៉ប់!​ហើយលាន់មាត់ពោលថា​ហ្អា!​លើលោកនេះតើមានអ្វីឲសំខាន់ជាងខ្លួនឯងទៀតទៅ​?​។ត្រូវចេះព្រមចេះល្មមចេះពេញចិត្តចំពោះអ្វីៗដែលខ្លួនមាន!​ចេះសន្តោសតាមមានតាមបាន​កុំចេះតែចង់គ្មានថ្ងៃគ្រប់​បើយកអ្វីទៅមិនបានពីលោកនេះទៅដដែលអញ្ចឹងមានតែកុំប្រឹងពេក​ធ្វើចិត្តឲក្លាយជាអធិរាជពីឥឡូវនេះឲហើយទៅ​!កុំធ្វើជាអ្នកក្ររហាមធ្វើអីទៀត។ព្រះបរមគ្រូត្រាស់ពន្យល់ថា​បញ្ញត្តិនិងបរមត្ថដាច់ខាតត្រូវតែអាស្រ័យគ្នាបំបែកឲដាច់ពីគ្នាមិនបានឡើយ​គ្មានបញ្ញត្តិបរមត្ថក៏មិនមាន​មានតែបញ្ញត្តិគ្មានបរមត្ថក៏ជីវិតរកសុខមិនឃើញ​បញ្ញត្តិនិងបរមត្ថត្រូវតែជាទ្វេរបាតខ្វះណាមួយមិនបានឡើយ។មានតែបញ្ញត្តិនាំឲតណ្ហាឧបាទានចំរើនឡើង​ទុក្ខក៏ចំរើនឡើង​មើលសត្វសុនខចោះដែលវាមិនចេះប្រកាន់ចង់គេវាយក្បាលក៏មិនគំគួនទុក​ចង់គេខ្ជាក់ឲស៊ីក៏ស៊ីបានយ៉ាងសុខស្រួលព្រោះតែមិនប្រកាន់​តែយើងជាមនុស្សមិនមែនចង់ឲធ្វើដូច្នេះទេគឺគ្រាន់តែកុំឲវាពេកទៅបានហើយ។យើងបានជួបម្តាយអ្នកដទៃស្លាប់តែយើងយំមិនចេញព្រោះតែមិនប្រកាន់ថាជាម្តាយរបស់យើង​យើងឃើញគេរុះបាត់ចិញ្ចៀនពេជ្រតែយើងមិនសោកស្តាយព្រោះមិនប្រកាន់ថាជារបស់ខ្លួន​។យើងមិនប្រកាន់ថារូបជារបស់ខ្លួនលុះដល់ពេលរូបចាស់គ្រាំគ្រាដល់នូវសភាពមិនទៀងក៏យើងមិនសូវមានទុក្ខ​ភ្នែកត្រចៀកច្រមុះអណ្តាតកាយ​កាលបើដល់នូវសភាពពិការខ្វិនខ្វង់ក៏យើងមិនសូវព្រួយខ្វល់ថែមទាំងញញឺមចំពោះសភាវះលក្ខណះនេះទៀតផង។​ឧបាទានជាអនុស័យមួយប្រភេទដែលលះបានដោយវិបស្សនានឺងមានសមាធិជាទំរមានសីលជាគ្រឺះរបស់ទំរ​ហេតុនេះសូមសហធម្មិកះមេត្តាគន់គិតពិចារណាតាមការគួរ​សូមអនុមោទនា​!!!!!!!!!!!​