ទំព័ររបស់ ថោង​នីដាមុនី

រាល់ការនិយាយស្តីសុទ្ធតែមានជំនាញនិងទេពកោសល្យទាក់ទាញអ្នកស្តាប់ ធ្វើឲ្យការនិយាយនោះកាន់តែមានប្រយោជន៍គឺរឹតតែជាពាក្យពេជន៍ងាយយល់ហើយចូលចិត្តទាំងជាពាក្យដែលអាចដឹកនាំមនុស្ស

ឲ្យចេះរំដោះទុក្ខចេញពីក្នុងចិត្តទៀតផង។សមត្ថភាពដ៏អស្ចារ្យនេះក្នុងបិដកខ្មែររកឃើញតែព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធតែមួយព្រះអង្គគត់ ចុះទំរាំយើង?ចេះតែព្យាយាមរៀន បង្រៀន នឹងធ្វើតាមទៅ ព្រះធម៌យើងអាចពោលពាក្យផ្សេងតែមិនឲ្យឃ្លៀងឃ្លាតន័យដើមក៏ចេះតែបាន ប៉ុន្តែយើងមិនមែនអ្នកប្រាជ្ញឯណា ពោលមិនស្រួលនាំឲ្យជាប់ទោសក្នុងប្រវត្តិពុទ្ធសាសនាទរទេរ…

ចំពោះសំណួរថា​ កម្លាំងលះអកុសលចិត្តតើដូចម្តេច? ជីវិតយើងរស់ជាមួយកាយនិងចិត្ត ដែលកាយបរិភោគដុំបាយឯចិត្តបរិភោគអារម្មណ៍ ( អារម្មណ៍តាមភ្នែកហៅថារូបារម្មណ៍ ជាដើម ) អាហារទាំងអស់នេះបើយើងមិនចេះជ្រើសរើសដើម្បីទទួលទានទេច្បាស់ជារស់នៅមិនបានសុខឡើយ។ចំណង់ក្នុងការបរិភោគធម្មជាតិនៃ

ចិត្តមនុស្សមានចំណង់ល្អព្រះលោកហៅថាកុសលចិត្ត ចំណង់អាក្រក់ព្រះលោកហៅថាអកុសលចិត្ត( ចង់ប្រព្រឹត្តិកាមមិនស្មោះត្រង់ គិតចង់ព្យាបាទខ្លួនឯងនិងអ្នកដទៃ…

ដើម្បីប្រយោជន៍ខ្លួនឯងនិងប្រយោជន៍អ្នកដទៃ​ ប្រយោជន៍ខ្លួនឯងមានពីរយ៉ាងគឹ ១ដើម្បីបានបហានសម្បទា( កម្លាំងលះអកុសលចិត្ត ) ២ដើម្បីបានញាណសម្បទា( ញាណត្រាស់ដឹងក្នុងអរិយសច្ចះ )។ប្រយោជន៍អ្នកដទៃក៏មានពីរយ៉ាងដែរ

១បយោគះ គឹជួយឲ្យអ្នកដទៃមានការប្រព្រឹត្តិព្យាយាមត្រូវ  ២អាសយះ ជួយតំរង់ទិដ្ឋិអាធ្យាស្រ័យគ្នាឲ្យមានសម្មាទិដ្ឋិ។ដោយហេតុថាមិនមាននរណាម្នាក់អាចយកអ្វីបានពីលោកនេះទៅ ទើបមានតែការជួយយិតយោងគ្នាដឹកនាំគ្នាឲ្យសាងកម្មមិនមានវិបាក ឲ្យបានឆាប់រួចផុតចាកទុក្ខតែប៉ុណ្ណោះ!៕

ខ្ញុំព្រះករុណាសូមអនុមោទនា !​ ចំពោះការបង្ហាញពីខ្លឹមសារ​ អត្ថប្រយោជន៍ របស់ព្រះត្រ័យបិដក ដែលខ្ញុំព្រះអង្គគោរពកោតក្រែងលើសពីជីវិតរបស់ខ្លួនទៅទៀត !!!!!!!​ ។សូមសាធុជន​ទូទៅបានទទួលសេចក្តីសុខពីមរតកបញ្ញា

ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ថ្លៃថ្លានេះ ក្នុងព្រះបរមនាមនៃព្រះអរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធជាម្ចាស់នៃយើង​ ! កុំបីប្រែក្លាយជាអភ័ព្វបុគ្គលក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ដោយការបណ្តែតបណ្តោយឲ្យទិដ្ឋិមានះតណ្ហាឧបាទានវាឆក់យកបាន។ការសេពគប់សប្បុរស ស្តាប់ធម៌សប្បុរស គឺទាំងមូលនៃមគ្គព្រហ្មចរិយធម៌ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា​នេះ …