ទំព័ររបស់ តំណក់ក្ដីសង្ឃឹម

តំណក់ក្តីសង្ឈឹម!
មានគំនិតចង់ចេះដឹងពិតជាគួរឲ្យសរសើរមែន!
គេអាំចរកភាពស្ងប់បាន នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេម្នាក់ៗ
ដោយពិចារណាទៅតាម សភាវធម៌។
​ ត្រូវប្រគល់អ្វីៗទាំងអស់ទៅឲ្យការពិតនៃជីវិត។
លះបង់ការប្រកាន់ជាប់ស្អិតនៅក្នុងចិត្តចេញ...........

ពូ​ok Te ! and កូន​?​

អរិយបុគ្គល គឺបុគ្គលដ៏ប្រសើរខ្ពង់ខ្ពស់ សំដៅយកទាំងព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះបច្ចេកពុទ្ធ និងសាវកពុទ្ធ។ អរិយបុគ្គលចែកចេញជា ៤ ពួកគឺៈ
១- សោតាបន្នបុគ្គល បានដល់បុគ្គលដែលសម្រេចនូវគុណធម៌ឈ្មោះថា
សោតៈ ប្រែថាធម៌ជាក្រសែនៃ ព្រះនិព្វាន ឬធម៌ជាគ្រឿងហូរទៅកាន់
ព្រះនិព្វាន។
២- សកទាគាមិបុគ្គល បានដល់អរិយបុគ្គលដែលបានសម្រេនូវគុណធម៌ឈ្មោះថា
“អនាគាមិ” ប្រែថា ធម៌មានដំណើរជាទីមកម្តងទៀត។ សកទាគាមិបុគ្គលនេះ នឹងត្រូវទៅកើតក្នុងទេវលោក លុះច្យុតចាក ទេវលោកហើយ ទើបមកកាន់មនុស្សលោកនេះមួយជាតិទៀត ទើបធ្វើនូវទីបំផុតនូវព្រះនិព្វានបាន។
៣- អនាគាមិបុគ្គល បានដល់អរិយបុគ្គលដែលបានសម្រេចនូវគុណធម៌ ឈ្មោះថា “អនាគាមិ” ធម៌មិនមានដំណើរជាទីមក គឺថា អរិយបុគ្គលនេះ កាលបើបានដល់អនាគាមិផលហើយ តែងទៅកើត នៅព្រហ្មលោក ជាន់សុទ្ធាវាស។ កាលបើលោកទៅកើតក្នុងសុទ្ធាវាសព្រហ្មនោះ ក៏រមែងធ្វើនូវទីបំផុត ទុក្ខ គឺព្រះនិព្វានក្នុងទីនោះតែម្តង មិនបានវិលត្រឡប់ចាកឋាននោះមកវិញទេ។
៤- ព្រះអរហន្ត បានដល់ព្រះអរិយបុគ្គលដែលបានសម្រេចនូវធម៌ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត គឺលោកជាអ្នកឆ្ងាយ ចាកកិលេសាសវៈគ្រប់យ៉ាង ធ្វើនូវទីបំផុតទុក្ខគឺព្រះនិព្វានក្នុងមនុស្សលោកនេះតែម្តង ឥតមានត្រាច់ រង្គាត់ទៅក្នុងភពណាទៀតឡើយ។ បុគ្គលដែលបានសម្រេចជាព្រះអរហន្ត បើជាគ្រហស្ថអាចមានជីវិត រស់នៅត្រឹមតែ៧ ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះនឹងចូលបរិនិព្វាន ព្រោះភេទជាគ្រហស្ថមិនអាចទ្រទ្រង់គុណនៃព្រះ អរហត្តបាន ចំណែកភេទជាបព្វជ្ជិត ក្រោយពីបានសម្រេចព្រះអរហត្តហើយ អាចមានជីវិតរស់នៅបាន រហូតដល់អាយុក្ខ័យ ព្រោះភេទបព្វជ្ជិត ឈ្មោះថាជាឧត្តមភេទ ជាភេទដែលអាចទ្រទ្រង់គុណនៃព្រះអរហត្តបាន។
ក្នុងអរិយបុគ្គលទាំង៤ពួកនេះ ត្រូវបានចែកចេញជាពីរទៀតគឺ បុគ្គលបីពួកខាងលើ ឈ្មោះថា “សេក្ខបុគ្គល” ជាបុគ្គលនូវមានកិច្ចសិក្សាប្រតិបត្តិបន្តទៀតដើម្បីធ្វើនូវការរំលត់ទុក្ខ គឺព្រះនិព្វាន។ ចំណែកអរិយបុគ្គលពួកទី៤ ឈ្មោះថា “អសេក្ខបុគ្គល” ជាបុគ្គលអស់កិច្ចសិក្សាតទៅទៀត អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ព្រះអង្គបានបំពេញ បានប្រតិបត្តិអស់ហើយ ព្រះអង្គបានដល់ត្រើយគឺព្រះនិព្វាន។
សូមបញ្ជាក់ថា អ្នកដែលបានសម្រេចនូវធម៌ជាអរិយបុគ្គលថ្នាក់ក្រោម មានសោតាបន្នបុគ្គលជាដើម ជាបុគ្គលទៀងនឹងបានទៅកាន់ព្រះនិព្វាន បិទផ្លូវអបាយភូមិទាំង៤។ ក្នុងការអន្ទោលទៅកើតក្នុង ភពផ្សេងៗ រមែងកើតក្នុងឋានមនុស្ស ទេវតា ឬព្រហ្មប៉ុណ្ណោះ មិនអាចធ្លាក់ទៅក្នុងអបាយភូមិ ណាមួយឡើយ។
សូមញោមបានជួបប្រទះតែនឹងសេចក្តីចម្រើនក្នុងធម៌!

ចម្រើនពរញោម ពិសិដ្ឋ អាត្មារីករាយណាស់ដែលចម្លើយរបស់អាត្មា បានជាប្រយោជន៍ដល់ការ សិក្សារៀនសូត្រនិងការរំលឹកឡើងវិញនូវអ្វីដែលញោមធ្លាប់បានរៀនបានស្តាប់។
ចំពោះពាក្យថាគាថាមួយបទខ្លីនោះ គឺសំដៅយកគាថាមួយទគត់ហ្នឹងឯង។ ពាក្យថា គាថា គឺជា ឈ្មោះនៃ ឆន្ទ ឬជាពាក្យកាព្យភាសាបាលី ស្មើនឹងភាសាអង់គ្លេសថា Verse។ គាថា ១ បទ មាន ៣២ ពាក្យ (៣២ សូរសំឡេងដែលអានចេញ)។ ឧទាហរណ៍៖ យោ ច បុព្វេ បមជ្ជិត្វា បច្ឆា សោ នប្បមជ្ជតិ, សោមំ លោកំ បភាសេតិ អព្ភា មុត្តោវ ចន្ទិមា” ។ “ អ្នកណាប្រមាទហើយក្នុងកាលមុន តែពេលខាង ក្រោយមកគេមិនប្រមាទ, អ្នកនោះនឹងធ្វើលោកនេះឲ្យភ្លឺស្វាងបាន ដូចជាព្រះច័ន្ទរះផុតចាកពពក បំភ្លឺលោកឲ្យភ្លឺស្វាងត្រចះត្រចង់ យ៉ាងនោះឯង។
គាថាខាងលើនេះ ហៅថាមួយគាថា ឬគាថាមួយបទ។ ញោមអាចអានហើយរាប់សំឡេងមើល តើគ្រប់៣២ ពាក្យ ឬសូរសំឡេងដែរទេ? គាថាមួយបទមាន៤ បាឋ ឧទាហរណ៍ ១- យោ ច បុព្វេ បមជ្ជិត្វា (អ្នកណាប្រមាទហើយក្នុងកាលមុន ) ២- បច្ឆា សោ នប្បមជ្ជតិ (តែពេលខាង ក្រោយមកគេមិនប្រមាទ) ៣- សោមំ លោកំ បភាសេតិ (អ្នកនោះនឹងធ្វើលោកនេះឲ្យភ្លឺស្វាងបាន) ៤- អព្ភា មុត្តោវ ចន្ទិមា (បំភ្លឺលោកឲ្យភ្លឺស្វាងត្រចះត្រចង់) ។

៤- បទបរមៈ (ប៉ៈទៈប៉ៈរ៉ៈម៉ៈ) បុគ្គលអាប់ឥតប្រាជ្ញា ទោះបីជាត្រូវពន្យល់ណែនាំ អធិប្បាយពង្រាយ សេចក្តីវែងឆ្ងាយប៉ុណ្ណាក៏មិនអាចនឹងយល់បាន។ បុគ្គលពួកទី៤ នេះច្រើនតែលុះក្នុងអំពើអាក្រក់ផ្សេងៗ មានអបាយមុខ ទាំងបួន គឺស្រី ស្រា ល្បែងស៊ីសង និង សេពគប់មិត្តអាក្រក់ជាដើម មិនមានចិត្តចង់ រៀនចង់ស្តាប់នូវពាក្យប្រៀនប្រដៅឡើយ។ បើគេមានឱកាសបានសិក្សារៀនសូត្រនូវ ពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ក៏នឹងបានជាឧបនិស្ស័យនៃបញ្ញាទៅក្នុងអនាគតជាតិ ដែលនឹងអាចក្លាយជាបុគ្គលទាំងបីពួកខាងលើ ណាមួយមិនខាន។ បុគ្គល ទី៤នេះ ប្រៀបប្រដូចទៅនឹងផ្កាឈូកជំពូកទី៤ ។

ចំពោះការបានសម្រេចនូវមគ្គផលៈ
បុគ្គលទី១ គ្រាន់តែស្តាប់ធម្មទេសនាមួយគាថាដ៏ខ្លី ក៏បានសម្រេចមគ្គផលភ្លាមៗ។
បុគ្គលទី២ បានស្តាប់មួយគាថាខ្លីហើយស្តាប់សេចក្តីអធិប្បាយតទៅទៀត ទើបបានសម្រេចមគ្គផល។
បុគ្គលទី៣ ត្រូវការស្តាប់ សិក្សារៀនសូត្រ និងព្យាយាមមាំក្នុងការធ្វើសមាធិ វិបស្សនា នឹងអាចសម្រេច មគ្គផលបានក្នុងរយៈពេលពី ៧ ថ្ងៃទៅ ៦០ ឆ្នាំ។
បុគ្គលទី៤ មិនអាចសម្រេចមគ្គផលបានក្នុងជាតិនេះទេ បើគេធ្វើសេចក្តីព្យាយាមមាំក្នុងការប្រតិបត្តិធម៌ គេនឹងអាចបានកើតជាមនុស្ស ឬទេវតា ក្នុងជាតិខាងមុខ។

អាត្មាសង្ឃឹមថាការបកស្រាយនេះអាចបានជាពន្លឺខ្លះៗដល់ញោម។ សូមជូនពរញោមនឹងក្រុមគ្រួសារ ជួបប្រទះតែនឹងពុទ្ធពរទាំងបួនប្រការ មានបញ្ញាវាងវៃ នឹងសេចក្តីសុខចម្រើនជានរិន្តតរៀងទៅ។

ចម្រើនពរញោម ពិសិដ្ឋ! សូមអរគុណដែលបានចូលធ្វើបដិសណ្ឋារកិច្ច ជាមួយនឹងសំណួរល្អគួរដល់ ការសិក្សាស្វែងយល់។ អាត្មាសូមបក ស្រាយនូវសំណួររបស់ញោមដូចខាងក្រោមនេះ៖
ក្រោយពេលដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបរមគ្រូនៃយើង ទ្រង់បានត្រាស់ដឹងថ្មីៗ ព្រះអង្គទ្រង់ពិចារណាថា ធម៌ដែលតថាគតបានត្រាស់ដឹងនេះ ជ្រាលជ្រៅពេកណាស់ ពិបាកដល់សត្វទាំងឡាយនឹងយល់បាន។ ក្រោយមកព្រះអង្គទ្រង់ពិចារណាប្រៀបធៀបនិស្ស័យរបស់សត្វទាំងឡាយ
ទៅនឹងផ្កាឈូក៤ ជំពូកដែលដុះចេញមកក្នុងពេលផ្សេងៗគ្នាគឺ ៖
១- ផ្កាឈូកមួយពួក បានដុះខ្ពស់ផុតពីផ្ទៃទឹករងចាំទទួល ពន្លឺថ្ងៃនឹងអាលរីករះឡើង។
២- ផ្កាឈូកមួយពួកបានដុះផុសចេញមកប៉ប្រះនឹងផ្ទៃទឹក នឹងអាចរីកបាននៅក្នុងថ្ងៃបន្ទាប់។
៣- ផ្កាឈូកមួយពួកដុះមកបានពាក់កណ្តាលទឹក ដែលត្រូវចំណាយពេលយូរតទៅទៀត នឹងអាចផុសឡើងហើយរីកឡើងបាន។
៤- ផ្កាឈូកមួយពួកទើបតែដុះពន្លកចេញពីភក់ ដែលត្រូវប្រឈមមុខនឹងអន្តរាយ គ្រប់ជំពូក មានក្លាយជាចំណីរបស់ត្រី អណ្តើកជាដើម។
ព្រះអង្គទ្រង់ប្រៀបធៀបផ្កាឈូកទាំង៤ ជំពូកនេះទៅនឹងបុគ្គល៤ ពួកដែលមាននិស្ស័យក្រាស់ ស្តើងផ្សេងគ្នាក្នុងការទទួលយកនូវពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះអង្គគឺ
១- ឧគ្ឃដិតញ្ញូ(អ៊ុក-ឃៈដិ-តាញ់-ញូ) បុគ្គលដែលយល់ច្បាស់នូវធម៌ភ្លាមៗ ក្រោយពេលដែលគ្រាន់តែបានស្តាប់ពាក្យប្រៀនប្រដៅត្រឹមតែមួយគាថាយ៉ាងខ្លី។ ប្រៀបប្រដូចទៅនឹង ផ្កាឈូកជំពូកទី១ ដូចជាពាក្យកាព្យក្នុងធម៌អារាធនាមួយឃ្លាថាៈ បរិស័ទ៤ជំពូក ដូចផ្កាឈូកក្នុងជលដ្ឋាន ខ្លះផុសចាំសូរ្យឆាន រះនឹងរីកចាំងរស្មី ។
២- វិបចិតញ្ញូ (វិប៉ៈ-ចិ-) បុគ្គលដែលបានស្តាប់ត្រឹមមួយគាថាខ្លីហើយត្រូវការ ពន្យល់អធិប្បាយបន្ថែម តទៅទៀតទើបអាចយល់ច្បាស់នូវធម៌បាន។ ប្រៀបប្រដូចទៅនឹងផ្កាឈូកជំពូកទី២។
៣- នេយ្យៈ បុគ្គលដែលល្មមអាចនៅណែនាំប្រៀនប្រដៅបាន ដោយការពន្យល់អប់រំជារឿយ ដោយវិធីផ្សេងៗ នឹងអាចយល់ច្បាស់នូវធម៌បាន។ ប្រៀបប្រដូចទៅនឹងផ្កាឈូកដែលដុះនៅ ពាក់កណ្តាលទឹក។

សូមចម្រើនពរ ញោម តំនក់ក្តីសង្ឃឹម(គួរសរសេរជាតំណក់ក្តីសង្ឃឹម)
សូមអភ័យទោសផងចំពោះភាពយឺតយ៉ាវក្នុងការឆ្លើយតបសំណួររបស់ញោម
ញោមមានការមិនសប្បាយចិត្តចំពោះទង្វើអតីតកាលរបស់ញោមដែលប្រព្រឹត្តខុសឆ្គងទៅលើសត្វដទៃ ញោមសួរថាតើគួរធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីឲ្យបានសប្បាយចិត្ត ​
ឆ្លើយថា តាមដែលសង្កេតមើលសកម្មភាពរបស់មនុស្សទៅ ដូចជាសឹងតែគ្មាន បុគ្គលណាគេចផុតពីការបៀតបៀតសត្វដទៃនោះទេ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែថាតិចនិង ច្រើនប៉ុណ្ណោះ ខ្លាំងនិងខ្សោយប៉ុណ្ណោះ ឬថា បាបតិចនិងបាបច្រើនប៉ុណ្ណោះ វិធីដែលល្អសម្រាប់ធ្វើឲ្យធូរស្បើយចិត្តគឺ ត្រូវលះបង់បាបចោល ធ្វើបុណ្យវិញ បាបជាមូលហេតុនាំឲ្យមនុស្សមិនសប្បាយចិត្ត បុណ្យនាំឲ្យមនុស្សសប្បាយចិត្ត ការសម្លាប់សត្វឬមនុស្សចាត់ជាអំពើបាប ជាមូលហេតុនាំឲ្យអ្នកសម្លាប់មិន សប្បាយចិត្ត សួរថាតើគួរធ្វើយ៉ាងណាបើលោក្លាយទៅជាអ្នកសម្លាប់ទៅហើយ គួរប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើបុណ្យឲ្យច្រើនកើនឡើងដើម្បីកាយកប់លុបលាងបាបនោះ សមដូចពុទ្ធតម្រាស់ថា អភិត្ថរេថ កល្យាណេ បាបា ចិត្តំ និវារយេ ទន្ធំ ហិ ករតោ បុញ្ញំ បាបស្មឹ រមតី មនោ បុគ្គលគប្បីប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើបុណ្យ រារាំងចិត្តចាក បាប ព្រោះបើធ្វើបុណ្យយឺតយូរ ចិត្តតែងត្រេកអរក្នុងបាប ដូច្នេះ ញោមត្រូវយកចិត្ត ទៅផ្តេកផ្តួលក្នុងបុណ្យកុសលឲ្យបានច្រើន ដើម្បីហ្វឹកហាត់ចិត្តឲ្យស្រឡាញ់បុណ្យ កុសលដែលជាហេតុនៃសេចក្តីសុខ ពេលនោះចិត្តរបស់ញោមនឹងកាយកប់លុប លាងបាបបានហើយ មានន័យថា ពេលចិត្តនឹករលឹកដល់ទង្វើអតីតកាលនៅពេល ណា ញោមនឹងមើលឃើញថា បុណ្យមានចំនួនច្រើនជាង ចិត្តក៏ធូរស្បើយឡើង ម្យ៉ាងទៀត ព្រះបោរាណាចារ្យប្រៀបធៀបបុណ្យនិងបាបថា ដូចជា អំបិល ១ គ្រាប់ និង ទឹក ១ ធុង អំបិល ១ គ្រាប់កាលបើដាក់ចុះទៅក្នុងទឹក ១ ធុង បុគ្គលពិសាទឹក នោះទៅ មិនដឹងថាមានរសជាតិប្រៃនោះទេ ព្រោះអំបិលមានចំនួនតិចជាងទឹក (អំបិលប្រៀបដូចជាបាប ទឹកប្រៀបដូចជាបុណ្យ)យ៉ាងណាមិញ បើធ្វើបុណ្យមាន ចំនួនច្រើនជាង ញោមមិនបាច់បារម្ភថា នឹងទៅកាន់ទុគ្គតិឡើយ ព្រោះយ៉ាងណាៗ បុណ្យជាអ្នកជួយជ្រោមជ្រែងញោមដោយពិតប្រាកដ មួយវិញទៀត ចូរកុំគិតតែ ពីអតីតកាលខ្លាំងពេក ព្រោះការងារបច្ចុប្បន្នដែលត្រូវធ្វើមានច្រើនណាស់ ហើយ គប្បីធ្វើការងារបច្ចុប្បន្នឲ្យបានល្អជាទីបំផុត ពេលនោះចិត្តរបស់ញោមនឹងត្រេកអរ ក្នុងការធ្វើល្អហើយនឹងបានសប្បាយចិត្តមិនខាន ។

Don't think everything in the past !cos it 's finish , we can't to do return . Don 't hope at the future cos we don't know what happen tomorrow ? now we have right think , tomorrow the result is right too.The mistake in the past is one wound when we have the remorse is one wound more ok !.sorry about my english I can call you back :012 78 25 50 happy talking about Dhamma.

Hello student ! how are you ? how about your study at school ? our life can live on the earth have to eat the food,rice,air ...for the body . Our mental eat feeling by the eye,the ear ,the nose ...so if we eat bad feeling ( bad food ) for our mental , it can destroy our wisdom . Bad feeling is love and hate , love and hate is the suffering ! Sorry about my english !