ចំងល់អាចារ្យហោ

ចង់ចេះឲ្យសម្លាប់អាចារ្យចង់បានផ្លែផ្កាយកភ្លើងដុតគល់!តែអាចារ្យនៅទីនេះគឺមិនស្លាប់ងាយឡើយថែមទាំងធ្វើឲ្យអ្នកចង់សម្លាប់រកកលបះសក់ទៀតផងណក!ហាហា!លោកតាហោមានបំណងចង់ស៊ីផុយណាលោកក្មួយ!!!។ត្រូវប្រយ័ត្នព្រះកាយផង!!!

ខ្ញុំព្រះករុណាសូមខមាទោស!ចំពោះការពោលពាក្យរោយរាយដែលគ្រាន់តែចង់ឲ្យព្រះអង្គបានធូរព្រះទ័យប្រាសចាកភាពហត់នឿយតែប៉ុណ្ណោះ។ពាក្យពិតរែងស្លែងពាក្យពិតគ្រោតគ្រាតបន្តិចប៉ុន្តែវាបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីតថភាពសង្គមនេះហើយគឺជាវឌ្ឍនធម៌និងជាមូលដ្ឋានវប្បធម៌ប្រាកដនិយម។ពាក្យពិតជាពាក្យមិនស្លាប់ពាក្យមិនពិតជាពាក្យស្លាប់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ជាក្សត្រទ្រង់ធម៌ជាព្រះមហាវីរះក្សត្រខ្មែរនិងជាក្សត្រចំបាំងដ៏ល្បីល្បាញព្រះអង្គចង់ព្រះសណ្តាប់តែការទិតៀនរិះគន់ពីរាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គទៅលើរាជកិច្ចតែប៉ុណ្ណោះទ្រង់មិនចង់លឺពាក្យបញ្ចើចបញ្ចើរឡើយ។ហេតុអ្វីរូបចម្លាក់នាគខ្មែរមានក្បាលច្រើនម៉្លេះ?ក្បាល៧ក្បាល៩?ឯនាគចិនយួនវិញមានក្បាលតែមួយតែមានជើងប្រកបដោយក្រញ៉ាំទៅវិញ?ហេតុអ្វីទេវតាចិនយួនជិះសេះកាន់ដើមឬស្សី?ឯទេវតាខ្មែរបែរជាហោះបាចផ្កាទៅវិញ?។នាគក្បាលច្រើនគឺតំណាងគំនិតប្រាជ្ញាស្មារតីតំណាងសង្គមប្រជាធិបតេយ្យដឹកនាំប្រទេសដែលជាតួខ្លួននាគក្បាលត្រូវតែជា៧គឺពោជ្ឈង្គះ៧ផ្នែកដឹកនាំអាណាចក្រក្បាលត្រូវតែជា៩គឺតំណាងព្រះនព្វលោកុត្តរធម៌ផ្នែកដឹកនាំពុទ្ធចក្រដែលត្រូវដើរឲ្យបានដល់មគ្គ៤ផល៤និព្វាន្ត១។នាគចិនយួនក្បាលមានពុកមាត់និងបញ្ចេញចង្កូមតំណាងអំណាចក្រញ៉ាំជើងតំណាងកំលាំងថាមពលវាតអំណាចទេវតាកាន់ដើមឬស្សីគឺបោះត្រង់ណាត្រូវតែចាក់ឬសបែកគុម្ពត្រង់នោះឯទេវតាបាចផ្កាគឺផ្តល់តែសេចក្តីសុខនិងភាពចំរុងចំរើនឲ្យដល់កូនចៅមិនប្រាថ្នាបៀតបៀនដល់បុគ្គលណាម្នាក់ឡើយ។មិនខុសទេបើគេចង់ស្គាល់ខ្មែរគឺត្រូវតែស្គាល់ព្រះពុទ្ធសាសនាព្រោះព្រះពុទ្ធសាសនាគឺជាខ្មែរ!។រវល់តែបូរបាច់ចាកប្រធានច្រើនសូមលើកប្រធានបទតែម្តងចុះ

តាហោឆ្ងល់ថា១ពេលលោកអានាថបិណ្ឌកសេដ្ឋីចូលព្រៃទាំងកណ្តាលអាធ្រាតឆ្ពោះទៅរកព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធព្រោះគាត់កើតពន្លឺ(ឪភាស)ដល់ដឹងថាគឺកណ្តាលយប់ស្ងាត់ស្រាប់តែគាត់កើតការភ័យខ្លាចពន្លឺនោះក៏បាត់អស់ទៅ។សួរថាពន្លឺនោះកើតឡើងដូចម្តេច?កើតមកពីអ្វី?កើតនៅត្រង់ណា?ពន្លឺនោះជាធម្មជាតិកុសលឬអកុសល?។

២សមុដ្ឋានរោគមានប៉ុន្មានយ៉ាងគឺអ្វីខ្លះ?មានវិធីការពារដូចម្តេច?មានរោគសញ្ញាដូចម្តេច?មានវិធីព្យាបាលដូចម្តេច?។

៣តើលោកក្មួយដឹងទេ?ពិតជាដឹងមែនឬ?បើមិនដឹងព្រោះអ្វី?លោកក្មួយជាអ្នកណា?មកពីណាហើយទៅណា?។

៤អ្នកណាដើរ?ដើរជាអ្នកណា?។

៥ធម្មជាតិអ្វីដែលកំពុងកើតកំពុងរលត់?វាមានលក្ខណះប៉ុន្មានយ៉ាង?មានអ្វីជាបរិវា?វាកើតឡើងម្តងបានចំនួនប៉ុន្មាន?បុគ្គលណាដែលបង្កើតវាម្តងបាន២ក្នុងពេលតែមួយហើយនៅពេលណា?។

កូណាសូមលើកបញ្ហាកម្មនេះប្រគេនដល់គុណម្ចាស់ក្មួយព្រះមហាភិរម្យ!ព្រមទាំងញាតិព្រះធម៌មានលោកប្អូន

រកសុខជាដើមមេត្តាជួយបន្ទោរបង់សេចក្តីសង្ស័យអាចារ្យហោផង!!!។នេះជាធម្មីកថាទេជាធម្មសប្បាយនាំឲ្យកើតបញ្ញាមិនមែនជាការប្រកួតយកឈ្នះចាញ់អ្វីនោះឡើយ!កុំរវល់តែគិតថាជាសំណួរបៀតបៀនមិនបៀតបៀនពពាលមិនពពាលអីនោះឡើយ!។ស្រវឹងស្រាងាយកែស្រវឹងទឹកតែកែមិនឡើងឡើយនិយាយមក!ឲ្យវាធូរចិត្តបងរស់រាល់ថ្ងៃបើកុំបានធម៌យោងមិនដឹងជាក្លាយទៅជាសត្វធាតុអីអស់ហើយទេ!មិត្តភ័ក្ត្របងឲ្យសុទ្ធតែយាយតានៅវត្តគល់ទទឹងវត្តនិរោធរង្សីវត្តប្រជុំវង្សបងបានយករូបលោកក្មួយទៅដើរអួតប្រាប់គេឯងគេសប្បាយចិត្តគ្រប់គ្នាក្នុងស្រុកយើងហើយនាំគ្នាគុំទុកចាំថ្ងៃណាបានជួបនឹងសាកសួរឲ្យអស់ចម្ងល់តែម្តង។សូមថ្វាយបង្គំលានិងគោរពលា!!!!!!!!!!

ចូលចិត្ត

0 members like this

▶ ឆ្លើយតបទៅប្រធានបទនេះ

ឆ្លើយតបទៅនឹងការពិភាក្សានេះ

Permalink ឆ្លើយតបដោយថោងនីដាមុនី ក្នុងខែតុលា 25, 2010 នៅម៉ោង 2:14am

ដោយសំណួរនេះនៅមានភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅឡើយខ្ញុំបាទសាកល្បងរាវរកចំឡើយទៅតាមអធ្យាស្រ័យដូចតទៅ
១ពន្លឺនោះកើតឡើងដូចម្តេច?កើតមកពីអ្វី?កើតនៅត្រង់ណា?ពន្លឺនោះជាធម្មជាតិកុសលរឺអកុសល?។
ពាក្យថាបីតិប្រែថាសេចក្តីឆ្អែតថ្លានៃចិត្តសភាពភ្លឺថ្លាស្អាត(ឪភាស)ក្នុងចិត្តកើតឡើងដោយសេចក្តីជ្រះថ្លា(បីតិមាន៥យ៉ាង)កម្មដ្ឋានដែលចំរើននាំឲ្យកើតបីតិគឺក្នុងអនុស្សតិ១០មានពុទ្ធានុស្សតិធម្មានុស្សតិសង្ឃានុស្សតិជាដើម។ក្រោយពីបានយល់បានដឹងដោយបញ្ញានូវពុទ្ធគុណធម្មគុណសង្ឃគុណហើយក៏រឹងរឹតតែមានសេចក្តីរីករាយត្រេកអរជ្រះថ្លាដោយការពិចារណាដូច្នេះធ្វើឲ្យលោកសេដ្ឋីកើតពន្លឺក្នុងចិត្តភ្លឺទាំងក្នុងភ្នែកទៀតនាំឲ្យច្រឡំស្មានតែមេឃភ្លឺហើយ។វេលាដែលសេចក្តីតក់ស្លុតកើតឡើងគឺមានអកុសលធម៌កើតឡើងក្នុងចិត្តសភាពខ្មៅងងឹតរបស់ចិត្តកើតឡើងធ្វើឲ្យពន្លឺនោះរលត់អស់ទៅវិញទៅ។ពន្លឺនោះកើតក្នុងមនោទ្វារដែលជាមជ្ឈមណ្ឌលឬជាការិយាល័យរបស់ចិត្តធ្វើការ(ក្លែបខាងមុខនៃខួរក្បាលពីក្រោយថ្ងាស)។ពន្លឺនេះជាធម្មជាតិនៃកុសលមិនមែនអកុសលឡើយហើយមនុស្សមិនមែនសុទ្ធតែអាចឃើញអាចយល់បាននោះទេទាល់តែកុលបុត្រនោះបានបំពេញសេចក្តីព្យាយាមទាំងមានការសន្សំហេតុទុកមកយ៉ាងច្រើនទៀតផង(ទំរាំហារមាត់ថាចង់សមាធិនោះគឺបានសន្សំមកយ៉ាងតិច២កប្បមកហើយ)។តើពន្លឺនោះអាចជះចេញពីកាយបានទេ?វ៉ុនប្រោនក្រោយពីបានរកឃើញម៉ូលេគុល(ព្រះលោកហៅថាកលាបះរូបជាសំណុំរូបដ៏តូចល្អិតដែលមិនអាចបំបែកតទៅទៀតបាន)គាត់ក៏បានស្រាវជ្រាវបន្តទៀតរកឃើញពន្លឺកាំរស្មីអ៊ិចនិងកាំរស្មីអាល់ហ្វាប៊ែតាដែលកើតពីប្រូតុងនិងណឺត្រុងនៃណ្វៃយ៉ូអាតូម។ហេតុនេះដោយសារតែរាងកាយមនុស្សជាគំនរអាតូមវាត្រូវតែមានពន្លឺកើតឡើងក្នុងល័ក្ខខ័ណ្ឌណាមួយជាមិនខានជាពិសេសគឺពេលចិត្តថ្លាបរិសុទ្ធស្អាតល្អផូរផង់នេះឯង។ក្នុងផ្លែពោត១តោនគេចំរាញ់បានធាតុមាស២៨ទៅ៥០ក្រាមពោតក៏ជាអាហាររបស់មនុស្សទើបព្រះសិរីរិកធាតុមានសភាពដូចជាគ្រាប់រ៉ែមាសគ្រាប់គុជព្រោះកំលុងពេល៤៥ឆ្នាំគឺព្រះបរមគ្រូភាគច្រើនទ្រង់សោយតែផល្លានុផល។ពេលចិត្តស្អាតថ្លាល្អបរិសុទ្ធធ្វើឲ្យមានពន្លឺចាំងចេញពីស្បែកហើយរស្មីព្រះវរកាយនៃព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធគឺជះផ្សាយទៅដល់ជតាកាសនិងសែនកោដិចក្រវាឡនេះជាការពិត។
២សមុដ្ឋាន(ហេតុ)រោគមាន៤យ៉ាងគឺរោគកើតពីចិត្តពីកម្មពីអាហារនិងឧតុ(រដូវកាលគឺបំរែបំរួលអាកាសធាតុក្តៅត្រជាក់)បើរាប់តាមវិជ្ជាពេទ្យរាប់បែកពពុះមាត់មិនអស់ផង។វិធីការពារគឺរក្សាចិត្តឲ្យរីករាយជ្រះថ្លាស្អាតល្អផូរផង់ប្រាសចាកមន្ទិលដោយសីលសមាធិវិបស្សនាកុំប្រព្រឹត្តិបញ្ចវេរាស្គាល់ប្រមាណនិងប្រយោជន៍ក្នុងអាហារភោជនការផ្លាស់ប្តូររដូវកាលនាំឲ្យកើតភាពសាហាវរបស់មេរោគត្រូវរក្សាផោដ្ឋព្វះការគ្របដណ្តប់សរីរះកាយឲ្យបានល្អ។រោគសញ្ញារោគចិត្តលេចឡើងតាមបាតុភាពអារម្មណ៍ព្យាបាលដោយការអប់រំចិត្តនិងឪសថខ្លះរោគកម្មលេចឡើងចំរុះដែលព្យាបាលមិនជាក្រៅពីការបន្សាបដោយសីលសមាធិបញ្ញាប្រើឪសថអាចត្រឹមតែសំរន់ឬលាប់ខ្លាំងផងក៏មានជម្ងឺបណ្តាលពីអាហារនិងឧតុត្រូវព្យាបាលដោយឪសថនិងមធ្យោបាយផ្សេងៗទៀតជាដើម។
៣តើដឹងទេ?ការដឹងនេះអង្គធម៌បានដល់បញ្ញាការដឹងលឺរឿងរ៉ាវក្នុងលោកគឺដឹងមិនចេះចប់ឡើយហើយជាការដឹងដែលមិននាំមកនូវប្រយោជន៍ទៀតផងពិតជាដឹងនោះគឺដឹងថាធម្មជាតិណាកើតឡើងធម្មជាតិនោះរមែងរលត់ទៅវិញជាធម្មតាដឹងនេះជាទុក្ខនេះជាហេតុនាំឲ្យកើតទុក្ខនេះជាការរលត់ទុក្ខនេះជាបដិបទារំលត់ទុក្ខទើបជាការដឹងដ៏ឧត្តមដឹងជាសម្មាទិដ្ឋិ។មិនដឹងព្រោះតែអ្វីៗមិនទៀងខ្ញុំគឺជានរណា?ជារូបធម៌នាមធម៌។នរណាជាខ្ញុំ?ជាដីទឹកភ្លើងខ្យល់មកពីធម្មជាតីនឹងត្រឡប់ទៅជាធម្មជាតិវិញ(ឬមកព្រោះកម្មទៅវិញព្រោះកម្ម)។៤អ្នកណាដើរ?រូបធម៌នាមធម៌ប្រព្រឹត្តិទៅ។ដើរជាអ្នកណា?ជាការផ្សាយទៅនៃវាយោធាតុព្រោះមានចិត្តជាសមុដ្ឋានមិនមានសត្វបុគ្គលតួខ្លួនអ្វីឡើយត្រឹមតែជាការប្រព្រឹត្តទៅនៃឥរិយាបថទាំង៤។៥ធម្មជាតិដែលកំពុងកើតរលត់បានដល់ចិត្តមានលក្ខណះ៤យ៉ាងមានចេតសិកជាបរិវាមានអារម្មណ៍ជាគ្រឿងតោងកើតឡើងម្តងបានតែមួយដួង។ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធធ្វើពុទ្ធាធិដ្ឋានបានជាពុទ្ធនិមិត្តក្នុងពេលតែ១មានព្រះពុទ្ធ២អង្គសំដែងធម៌ក្នុង២ឋានពេលព្រះអង្គទ្រង់ត្រាសប្រកាសសំដែងព្រះអភិធម្ម។សូមអនុមោទនាបុច្ឆាវិសជ្ជនាខុសត្រូវម្តេចម្តាសូមមេត្តាខន្តីអភ័យទោសឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាខ្ញុំបាទផង!សូមអនុមោទនា!!!!!!!!!!!!